Lieve mensen,

Even voorstellen wie ik ben, Angie, 42 jaar, weduwe en moeder van drie kinderen. Twee dochters en een zoon in de leeftijden 8 ,12 en 19 jaar.

Sinds een aantal jaren ben ik bekend met healingtherapie en regressietherapie. Wij hebben veel baat bij regressietherapie. Wij als gezin werken hier regelmatig mee. Hierdoor ontstaat er meer wederzijds begrip en saamhorigheid binnen het gezin en omgeving. Als je verder leest zul je begrijpen dat het meer te maken heeft met het actie/reactie mechanisme.

Tesso heeft mij gevraagd om regelmatig een column te maken over onze ervaringen met regressietherapie die wij hebben mogen beleven. Zelf vind ik het belangrijk om jouw vragen en meningen hierover ook te horen. Eventueel kunnen wij deze verwerken in dit blog mits je daar toestemming voor geeft. Je kunt ons, jouw ervaringen, vragen en meningen mailen naar info@tessoholst.nl.

Vandaag wil ik vertellen over een regressiesessie “Verantwoordelijkheid”.

Ik voelde me oververantwoordelijk voor bepaalde situaties waarin dat niet relevant was. Naarmate ik steeds beter bewust werd waarop die situaties zich voordeden. Tijdens het voorgesprek werd al snel duidelijk waaraan ik kon gaan werken zodat ik dit probleem achter me kon laten om weer optimaal in mijn energie te komen. Achteraf bemerkte ik tevens dat ik weer meer energie terug heb gekregen voor andere dingen, zoals schrijven, creatief bezig zijn in huis etc….

In het voorgesprek strandde ik op heftige emoties die zich uitte in boosheid, onrechtvaardigheid, machteloosheid kortom een scala van emoties afgewisseld met dieper liggende gevoelens waarop ik op dat moment nog geen vat op kon krijgen. Daarna ging ik onder begeleiding van Tesso terug naar de momenten waarop ik die gevoelens voor het eerst zo was gaan ervaren. Hij begeleidde mij daarin door vragen te stellen en zo begon het verhaal wat u hieronder kunt lezen.

Ik ging terug naar het moment in mijn jeugd toen ik tien jaar was. Ik stond naast mijn moeder in de woonkamer terwijl zij aan de telefoon zat met haar moeder. Mijn moeder vertelde door de telefoon dat zij de uitslag had gekregen van het borstonderzoek. En mijn oren waren gespitst, mijn gevoel was niet oké. En toen kreeg ik te horen dat mijn moeder borstkanker had. Het gezwel was al ter grootte van een tennisbal. Zelf wist ik niet wat het allemaal precies in zou houden en hoe mijn leven vanaf dat punt zou veranderen. Goed voelde het niet.

Verstijft en verkrampt stond ik daar maar, en nu? In de sessie hebben we een heleboel kunnen uitwerken. Ik ben als de Angie van nu bij de tienjarige gaan staan om haar te helpen en vooral te vertellen dat het allemaal echt gebeurd was vroeger , maar dat het nu over is. En ik heb haar getroost en het inzicht gegeven dat zij er niet verantwoordelijk voor was, om haar moeder op te vangen. Het was mij ook niet verteld dat ik niet verantwoordelijk was voor de situatie door mijn moeder, of heb ik niet kunnen ontvangen als dusdanig. Zij had heel veel verdriet en pijn omdat ik nog zo jong was en haar nog zo nodig had. Ze voelde zich hierdoor tot op de laatste dag zich oververantwoordelijk voor mij. Deze gevoelens heb ik onbewust van haar overgenomen waardoor ik zelf voelde dat ik meer moest doen.

En nu, door het verwerken van dat trauma en de uitwisseling van de verstrengelde energieën en het samenspel met de directe omgeving is de lading in mij nu weg zodat ik me bevrijd kan voelen en weer opnieuw het verantwoordelijkheidsbesef vanuit een ander perspectief kan zien. Hierdoor kan ik weer voor mijzelf helder en duidelijk mijn eigen keuzes maken, wat weer ten goede komt aan mezelf, gezin en omgeving.

Graag heb ik dit met u willen delen.

Warme groet,

Angie